Nils Uddenberg'in "Kedim ve Ben" isimli kitabı, 2015 Haziranında çevrilmiş. Başlar başlamaz eleştiri yapmak istemem ama o kadar rahatsız oldum ki kendimi tutamayacağım. Ne yazık ki kitabı Yabancı Yayınları çevirmiş fakat redaksiyon yapmayı pek bir lüzumsuz görerek tüm yazım yanlışları, anlam bozukluklarıyla öylece basmayı uygun görmüş. Bu niye önemli? Takdir edersiniz ki böylesine yanlışlar, okurken gerçekten de sinir bozucu olup, kitabı okumaktan vaz bile geçirtebiliyor bizi. Kitapları yarım bırakmayı reddeden politikam sebebiyle oflaya poflaya sonunu getirdim ama o sona nasıl ulaştım bir de bana sorun!
Derin bir sakinleşme nefesi alıp, yazara haksızlık etmeden eserinden bahsedeyim. İsveçli yazarımız Uddenberg, bahçeli müstakil evinde karısıyla güzelcene yaşarken kapılarında, sonraları daimî olarak park yerinde karşılaştıkları kediyle aralarında geçen bir gerçek yaşam öyküsünü konu alan bir kitap sunmuş. Stockholm'deki evlerinde kışın o soğuğunda bu hoş hanımı dışarı atmaya kıyamadıkları için evlerine bağlı olan kapalı park yerinde yaşamasına izin veriyorlar ve bu hanımefendi şirinlikleriyle, güzelliğiyle ve kendinden emin tavrıyla bu yaşlı çiftin gönlünü fethediyor. Ve neticede evin içinde kendine yer ediniyor. İşte Uddenberg, kitabında bu tanışmalarını ve evdeki yaşamlarının hikâyesini paylaşıyor.
Kitap, hoş ve samimi olmasına karşın çoğunlukla kedilerle ilgili yanlış varsayımlar ve bilgiler de paylaşmakta. Kedileri sevip ama haklarında bir şey bilmeyen biri bu kitabı okuyarak çok yanlış öğretiler öğrenebilir. Örneğin; kedisine köpek maması vermesi gerçekte kediler için çok da sağlıklı değildir. Aynı şekilde süt ve süt ürünlerini sık sık tükettirmek kedilerin mideleri için hiç iyi olmaz.
Bununla beraber, hayvanseverler için hoş olmayan düşüncelere de sahip yazarımız. Kedinin uyutulmasına dair başlarda olan fikirleri, kedi sahibi olarak beni oldukça sinirlendirdi. Sahiplendirme gibi bir seçenek dururken uyutulmasını devamlı olarak dile getirmesi gerçekten sakin karşılanacak bir şey değil. Aynı şekilde, sürekli olarak "Ben bir evcil hayvan istemiyordum ama şimdi var." şeklinde kendini tekrar eden cümleleri, bir memnunluk değil daha çok pişmanlık hissini verdi bana. Tabii ki de bunlar benim edindiğim izlenimlerim ve memnuniyetsizliğim. Belki de siz fazlasıyla beğeneceksinizdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder